10 tips als je toelating wil doen voor de Kunstacademie

Een lange post over mijn korte avontuur op de kunstacademie.
Mijn eerste studie, toegepaste psychologie, moest ik door overmacht stoppen en ik wilde het niet opnieuw doen. Ik besloot dat ik écht niet langer meer kon ontkennen dat ik een knutselend frutselmeisje was. En dat er eindelijk wat eer zou toekomen aan alle mensen die altijd riepen ‘ RENS. Waarom zit jij niet op de kunstacademie?’
Het leek zo’n goed idee, tot ik vol goede moed en met een bij elkaar geraapt portfolio op de toelating stond.
Drie cynische docenten keken bedachtzaam naar mijn tekeningen, terwijl ik me ergens in een hoekje wilde verstoppen zodat ze mijn hyperventilatie niet op zouden merken.

Daarna moest ik met karton de transitie van een vaas naar een geraamte van een kubus uitbeelden (yes….. Het was zo vaag als het klinkt) + een onderwerp naar keuze natekenen. Ik probeerde wat slappe stukken karton aan elkaar te plakken in de hoop dat het ergens op zou lijken. Maar het viel van ellendigheid uit elkaar en drie weken later kreeg ik dan ook een mail dat ik was….

 

Afgewezen.

 

Nu weet ik wel dat de titel van deze blog mijn ‘ Korte ‘  avontuur op de kunstacademie is.
Desondanks is dit nog niet het einde van dit lange verhaal.
Een tussenjaar volgde, waarin ik hard ging nadenken over wat ik nou echt wilde. Ik gaf me op voor verschillende kunstacademies, én voor de opleiding journalistiek als back-up (wat een slechte back-up was overigens, want tevens een toelatingsopleiding). Ik werkte me een slag in de rondte om een iets kunstiger portfolio neer te zetten. Deed mijn toelatingstesten voor journalistiek en kunstacademies en werd overal toe gelaten.
Als iemand die zowel glansrijk is afgewezen, als zich een jaar later toch nog succesvol naar binnen heeft weten te wurmen hoop ik een goede inschatting te kunnen maken van wat je vooral wél en wat je niet moet doen. Iets wat ik graag met aspirant kunststudenten deel!

 

#1 Het gaat niet om Techniek

Als er iets is waar ik verbaasd over was, is dat de kunstacademie niet over Techniek gaat of over mooi en lelijk. Het boeit helemaal niemand hoe goed jij kan tekenen, kan boetseren, of wat dan ook. Yes, een basisniveau  is  handig en werkt in je voordeel. Goede techniek en vaardigheden geven je namelijk de vrijheid om te verbeelden wat jij in je hoofd hebt. Maar trap niet in dezelfde valkuil als ik, waarbij ik een hele rits aan semi-realistische dierentekeningen, zonder enkele vorm van verhaal, meenam om te laten zien hoe goed ik kon tekenen. Want hoewel mijn techniek als goed beoordeeld werd, was het onderwerp te saai en ongeïnspireerd om aangenomen te worden.
Toen ik wel toegelaten werd kwam ik dan ook bij mensen in de klas die nog nooit een serieuze poging tot tekenen gedaan hadden. Ga dus vooral géén tekeningen maken om te laten zien hoe goed je kan tekenen. Maar durf juist te experimenteren met dingen en technieken die je niet goed beheerst. Grote kans dat daar iets superorigineels uitkomt en ik weet 100% zeker dat, zelfs als het mislukt, de experimentele waarde alsnog ontzettend in je voordeel werkt. 1 of 2 tekeningen die je techniek weergeven zijn meer dan genoeg.

 

#2 Denk niet te veel, en vooral niet te logisch na

Ik ben een theoreticus en dat is ook een van de redenen waarom ik het maar een half jaar heb volgehouden. Tijdens mijn eerste toelating, toen ik dus de overgang van een vaas naar een kubus-geraamte moest verbeelden, probeerde ik heel beredeneerd een geraamte van een vaas te maken. Dat vonden ze ontzettend suf, en eerlijk gezegd was het ook verre van spannend (buiten het feit dat het de vraag was of ‘ ie heel zou blijven tot de presentatie of niet).

 

Tijdens mijn tweede toelating op deze academie moest ik een draagbaar object maken gebaseerd op een tekening (de mijne was van een draak). Ik had geen enkel idee wat ik aan het doen was. Ik besloot dat ik iets met organische vormen wilde omdat dat terug kwam in mijn tekening en liet me daarbij inspireren door de vorm van het karton. Uiteindelijk maakte ik een paar zeer abstracte golvende vleugels, waarbij het knalrode tape wat ik erop plakte toevalligerwijs een paar doorbloede aderen leken. Om in dit thema te blijven probeerde ik een soort simpel mechanisme erin te maken waardoor het een soort pompbeweging kon maken, en eindigde het als een soort kloppend hart. Het sloeg allemaal niet echt ergens op, maar het zag er tof uit en ik probeerde in te spelen op de toevalligheden die tijdens het proces ontstonden. Daarna bedacht ik een leuk verhaal over welke thema’s het uit mijn tekening symboliseerde en had ik iets superorigineels.

Wat ik wil zeggen: Ga geen jaren nadenken tot je een perfect kloppend (ha: pun intended) concept hebt bedacht, dan wordt het vaak geforceerd, statisch, voor de hand liggend en saai. Ga gewoon lekker aan de slag en experimenteer met wat in je opkomt.
Als jij een plaatje van een helikopter te zien krijgt en je moet een element tekenen. En je tekent vervolgens een olifantenpoot omdat je op driejarige leeftijd een keer de Thunderbirds keek, en ze in een helikopter op olifantenjacht gingen, heb je sowieso een leuker verhaal dan iemand die gewoon een propeller tekent.

Het maakt niet uit als dingen ver gezocht zijn zolang het maar oprecht is. En daarmee komen we bij Tip  nummeroooo 3.

#3 reflecteer op jezelf; wat zegt je werk over jou?

Zelfreflectie is echt top. Dat vond ik tijdens psychologie al, maar bij de kunstacademie werkt het misschien nog wel meer in je voordeel. Je kunt jaren besteden aan het bedenken van een tof concept. Maar vaak zegt juist hetgeen waar je niet over nadenkt heel veel over je onderbewuste en er is geen beter verhaal dan wat je zelf denkt of voelt.
Begin dus gewoon en kijk wat er uit komt. Hoe meer jij nagaat wat het kunstwerk over jou zegt en waarom je het gemaakt hebt, hoe beter je in staat bent om het thema van het kunstwerk toe/uit te lichten.
Op de kunstacademie moest ik onder andere iedere dag een tekening maken. De eerste dag had ik geen idee en tekende ik gewoon een paard na. Maar hoe vaker ik tekende, hoe meer de inspiratie op gang kwam, tot ik meer inspiratie had dan tijd had om uit te werken. Het werk dat ik maakte vind ik nog steeds mijn beste werk, en mijn klasgenoten zagen zonder dat ik het zelf door had een duidelijk thema: Verlangen en melancholie. Dat was niet bewust maar klopte wel, want het was een tijd met veel Ben & Jerry en bijbehorend liefdesverdriet. Een tragische omstandigheid, maar wel een mooi en kwetsbaar thema waarin iedereen zich kan herkennen. Bovendien zijn je emoties 100% uniek en kan niemand het betwisten.

 

#4 gebruik verschillende media

Ik denk dat ik zo’n tien jaar oud was toen ik mijn eerste pastelkrijtjes kocht. Dat is tot mijn 20e mijn grote artistieke liefde geweest. Het liefst tekende ik alles met pastelkrijt en -potlood. En zo zag mijn eerste portfolio er dan ook uit.
Beetje saai.
Kleine kans dat je de rest van je (kunst)studententijd er mee wegkomt door alles met pastel (of grafiet, of kleurpotlood, of acrylverf) te maken, en bovendien lijkt het ook nog eens alsof je creatieve interesse heel beperkt is. Gebruik dus alles wat je in de kast hebt liggen. Vergeet ook niet om digitale media te gebruiken. Fotografie, fotomanipulatie, collages, videomontages. Hoe breder hoe beter.

 

#5 Kies verschillende thema’s en elementen voor jezelf

Hoewel ik eerder zei dat je vooral niet teveel na moet denken is een kader wel makkelijk soms. Ik kreeg de opdracht om een beeldend dagboek bij te houden. Ik koos ervoor om het te doen naar aanleiding van krantenartikelen. Iedere dag koos ik een krantenartikel dat te maken had met polarisatie/culturele tegenstellingen en maakte daar een werk bij.  Daar kwamen ontzettend leuke dingen uit voort, zonder dat ik iedere dag echt helemaal out of the blue een idee uit mijn hoge hoed moest toveren.

 

Het is goed om na te denken welke maatschappelijk thema’s voor jou belangrijk zijn. Blijf hierbij wel dicht bij jezelf, anders komt het snel gekunsteld of pretentieus over. Kijk ook wat voor beeldelementen jij belangrijk vindt, ik word zelf bijvoorbeeld helemaal wild van een beeld met een bijzondere lichtval maar vind het bv. Heel moeilijk om ruimte goed te gebruiken in driedimensionaal werk. Ik houd ook ontzettend van dingen die ontzettend kitsch zijn en dan ineens een ontzettend rauw en lelijk randje hebben. Dat zijn aspecten die goed zijn om uit te lichten, mee te experimenteren en een eigen stijl mee neer te zetten.

 

#6 Laat je proces zien

Het gaat niet om techniek en ook niet om mooi of lelijk. Waar je hele toelating wél omgaat is jouw potentie. En wat is een betere graadmeter van jouw potentie dan het  groeiproces wat je eerder al door hebt gemaakt? Dit verschilt overigens wel per toelating en per kunstacademie en opleiding. Op sommige academies is het echt de bedoeling om je beste werk mee te nemen. Op andere gaat het veel meer om hoe jij je kunt ontwikkelen. Op mijn academie draaide ALLES, en dan bedoel ik ook echt alles om het proces. Neem dus vooral je mislukte schetsen (of verpest er een paar) en je dummy mee .

 

#7 Heb plezier

Het is een beetje zoals Idols, of iedere andere willekeurige talentenjacht op televisie waarop iedere kandidaat heel politiek correct zegt als ze na hun optreden worden afgeserveerd ‘ Maar ik heb er wel echt van genoten ‘  ( serieus. Je zou hier echt een drankspel van moeten maken). Zelf vind ik de kandidaten die hysterisch huilend naar hun moeder rennen, of de jury helemaal verrot schelden geloofwaardiger. Desondanks raad ik het af omdat laatste te doen op de toelating van je opleiding. My two cents. Niemand wil  simpelweg overkomen als een onsympathiek en ondankbaar persoon.

 

Straal plezier uit, wees dankbaar dat je je werk mag showen aan professionals en feedback mag ontvangen.
En maak er ook écht een leuke dag van. Waarschijnlijk begeef je je voor het eerst tussen allemaal mede-kunstgekkies met wie je naar hartenlust kunt discussiëren over de ware indentiteit van Banksy, de diepgegronde betekenis van  Mallevich zijn zwarte vierkant, of de krankzinnigheid van Salvador Dali. Hoewel het allemaal redelijk nervewrecking is, zijn toelatingsdagen ook ontzettend gezellig, inspirerend en leerzaam.

 

#8 Doe een portfolio-review

Dit is echt de beste tip die ik je kan geven. Voor de toelatingsdagen beginnen organiseren academies vaak momenten waarop je je portfolio kan laten zien. Zelfs als je nog helemaal niet ver bent, is dit ontzettend leerzaam. Het is ontzettend goed om te kijken wat ze precies zoeken en geeft ook een zekere mate van zelfvertrouwen als je dalijk echt op je toelatingsdag staat. Meerdere kunstacademies organiseren deze momenten, dus zelfs als de academie van jouw keuze dit niet doet is het goed om vrijblijvend ergens anders een beoordeling te laten doen. Dit kan serieus het verschil maken tussen wel en niet toegelaten worden!

 

#9 Laat je zelfbeeld niet afhangen van de uitslag.

Bam. Vol spanning open je je mail en zie je dat de desbetreffende academie je gemaild hebt. Met trillende handjes en een hart dat in je keel lijkt te kloppen open je de bijgevoegde brief. Als je bent aangenomen, van harte gefeliciteerd. Let’s get the party started.
Ben je afgewezen? Ik voel met je mee, hard.

 

Afgewezen worden voor een kunstacademie kan serieus traumatisch zijn. Ik heb mensen gesproken die na jaren nog steeds emotioneel werden als ze over hun afwijzing praatten. Ik heb mensen gesproken die onmiddellijk hun kwast of potlood hebben neergelegd en niets meer met tekenen of schilderen te maken wilde hebben. Hitler ontketende niet lang erna meteen een hele wereldoorlog (ok, wel een gevalletje overreacting, wat mij betreft) en ik heb zelf een goede avond behoorlijk stevig lopen janken.

 

Het lastige is dat je creativiteit zo verwoven is met je persoonlijkheid dat het heel intens is om daarop afgewezen te worden. Het ligt vaak heel dichtbij je identiteit en je zelfbeeld. Al helemaal als jij al jarenlang van iedereen hebt gehoord ‘Woooooowwww. Jij bent echt goed. Je zou naar de kunstacademie moeten gaan’ en het dan ineens toch niet lukt.

 

Tegen deze mensen wil ik zeggen: Hoe creatief of getalenteerd je bent staat los van of je op een kunstacademie past. Een kunstacademie heeft hele strikte kaders als het gaat om wat ze zoeken.
Er is een sterke focus op conceptuele kunst en niet zo zeer op commerciele toepassingen van creativiteit. Ben jij dus de beste photoshopper op de wereld, kan jij fantastische reclames en websites maken, ben je absoluut een creatieve inspiratie (en word je waarschijnlijk rijker dan de gemiddeld afgestudeerd kunstenaar). Op de kunstacademie ga je het er alleen niet mee redden. Hetzelfde geldt voor als je ’s werelds meest getalenteerde portrettekenaar bent, een uitmuntend fotograaf. Etc. Denk hier ook goed over na, voor je een kunstopleiding start en of dat is wat je wil.
Daar komt bij dat je op een toelating vaak beoordeeld wordt op je potentie, wat eigenlijk onmogelijk is om in 1 dag te bepalen. Dat blijkt wel uit de hoeveelheid studenten die de eerste keer afgewezen worden, maar de tweede keer niet.

 

#10 Afgewezen? Vraag om feedback

Toen ik afgewezen was kreeg ik alleen een brief zonder toelichting. Jammer vond ik dat. Ik deed een belletje en vroeg om toelichting. Even later kreeg ik een prachtige mail waar in tot in detail stond wat ik wel goed en verkeerd had gedaan. Dat is dus niet vanzelfsprekend, maar als je er om vraagt is er dus een hoop mogelijk. Dit soort informatie is essentieel als je nog een poging wil wagen!
Nog meer creatieve tips? Ik schreef ook een artikel over hoe je een Artist blok (of inspiratiegebrek) het beste kunt voorkomen. En als je je nou echt zorgen maakt om je tekenvaardigheid heb ik hier ook nog een goede tip voor je 🙂
Liefs, Buns

6 gedachten over “10 tips als je toelating wil doen voor de Kunstacademie”

  1. Ik ben paar dagen geleden afgewezen op de kunstacademie.. Mijn week tot nu toe is een en al pure shit 🙂 uit wanhoop ben ik maar aan het googlen naar termen als ‘kunstacademie’ en ‘afgewezen’ en kwam ik dus hier uit. Ik vind het heel fijn dat ik jouw tekst ben tegen gekomen, het helpt mij wel op dit moment. Dankjewel!

    1. Oh Ships, Anna.
      Ik snap helemaal hoe rot je je voelt. Zoiets heeft echt superveel impact. Ik heb dat zelf ervaren en ook zoveel gezien in mijn omgeving. En toch zegt het zo weinig. Ze zijn echt op zoek naar een super specifieke groep en alles hangt af van een momentopname. Het is wel begrijpelijk, maar het zegt echt niets over je creatieve kwaliteiten, laat staan je identiteit als kunstenaar. Ik ben zelf de eerste keer afgewezen. De tweede keer toegelaten, en het eerste semester haalde ik de beeldende vakken echt met twee vingers in mijn neus. Sterker nog, de reacties op mijn kunst waren echt lovend. Als dit echt je droom is, dan gewoon door blijven gaan en opnieuw proberen! Of alternatieven zoeken waarin je je creatieve talenten alsnog kunt gebruiken, maar je minder vast zit aan dat kader van conceptuele kunst blabla. Good luck!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *