Mental Health: Not your average recovery queen

Mentale gezondheid. We hebben het allemaal (of juist niet). Een groot gedeelte van de mensen is er in geïnteresseerd en toch doen we er ongelooflijk moeilijk over. We houden onze gebreken verborgen, maar kijken en lezen massaal films of boeken erover. We spreken over ziektebeelden, maar noemen de getroffene; cliënten (klanten!), in plaats van patiënten. We noemen het welzijnsziektes en aanstelleritus. En, toch. Liegen de cijfers er niet om en lijden we er massaal aan en onder.
 Ok, misschien projecteer ik want als ultieme millennial, en tevens eigenaar van een goede reeks aan hippe labels zoals: PTSS, ES-NAO en ADD enz. heb ik de afgelopen jaren flink veel energie besteed aan het krampachtig verborgen houden van mijn ‘afwijkingen’ en aandoeningen. Bang dat er een baas achter zou komen. Of een onderwijsmanager. Dat ik benadeeld of afgewezen zou worden. Geen baan zou vinden en ‘gedoemd’ was tot een WAO.
Suf. Want als er al iets is dat tegen je werkt is het wel het krampachtig verborgen houden van dingen en je dus onverklaarbaar raar gedragen. En precies dat is de reden dat ik besloot om te gaan schrijven en openen en het te publiceren op het meest openbare medium wat er is: internet.

Geen geromantiseerd drama verhaal, vol zelfmedelijden en een perfect uitgewerkte rol als slachtoffer voor mijzelf (hoewel verzuipen in zelfmedelijden soms best lekker is, en ik mezelf dat op gepaste momenten ook zeker niet onthoudt).
Ook geen euforisch verhaal over iemand die aan lager wal raakte, op een dag opstond en na het lezen van een theezakjeswijsheid het licht zag.
Geen ex-anorect die nu de wereld probeert te inspireren door rollen Oreokoekjes te eten voor het oog van de camera.
Of een ex-workaholic die zijn te dure auto en huis verkocht en zichzelf terug vond in een hutje in Peru.
Nope. Want mijn verhaal gaat niet over veel meer dan een erg emotioneel instabiele chick, die ooit altijd heel erg ongelukkig was. En die nu nog steeds soms ongelukkig is en soms ook  niet. En eerlijk? ik ben er verdomde trots op.
We verwijten dat we de wereld mooier maken via sociale media. We verheerlijken onze stoornissen, en stellen criteria aan hoe diep we moeten snijden en hoe mager we moeten zijn voor we ons verhaal vertellen. In klinieken worden impliciete competities gehouden wie het ziekst is, wie de meeste zelfmoordpogingen heeft gedaan, wie het het slechtst heeft en het meeste erkenning verdient (been there.). Voordat er sociale media waren hadden we films en boeken waarin personages eerst diep gezonken moesten zijn voordat hun ‘rising-up‘  story de moeite waard was.
En als we voor de buitenwereld moe zijn van het excelleren in ons ziek zijn, dan gaan we verder met het excelleren in ons herstel en het exploiteren dáárvan. En waarom? Het werkt. We smullen ervan. Het levert erkenning op. Met onze insta-likes sturen we voorgefabriceerde endorfines naar sensationele accounts. We belonen ziek en zielig zijn. Niemand geeft om Truus die op haar account plaatst dat ze Zondag een appeltaart heeft gebakken. Tenzij Truus alleen maar macrobiotische ingrediënten heeft gebruikt, herstellende is van een ernstige ziekte en het liefst ook nog blond slank en knap is. Maar dat is ze niet. Truus is net als Henk en Ingrid. Een gemiddelde Nederlander. We delen en liken een verhaal pas als we denken dat er een hollywoodroman inzit is. En ik blijf maar zitten met de vraag. Wie geeft er om Truus en haar sores? Wie vertelt haar dat het leven beter wordt als ze gaat scheiden van haar zeer doorsnee echtgenoot die haar nooit geslagen of mishandeld heeft?
Ik, hopelijk.
Dit is een serie geschreven door iemand die heel bang was om een Truus te zijn, en heel veel mensen leerde kennen die bang waren om Truus te zijn. In klinieken, therapieën en instellingen. En waar ik zag hoe een substantieel aantal mensen alleen maar heel veel zieker werd in de strijd om geen Truus te zijn, maar juist een recovery pionier. Laat mijn blog, zelfs als staat het nu nog zo in de kinderschoenen, alsjeblieft een ode aan gemiddeldheid zijn,  want zelfs als je gemiddeld bent ligt de wereld aan je voeten.

Een gedachte over “Mental Health: Not your average recovery queen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *